« پاماله »

    در چهارّمین روز ِ تیرماه سال 1394 خورشیدی در محل ِ  « انجمن مهرورزان گیل » دوست ِ شاعرم جناب ِ « عباس احمدی » کتاب ِ مجموعه ِ اشعار به زبان ِ گیلکی با گویش رشتی تحت ِ عنوان ِ « پاماله » را به نگارنده هدیه نمود .

گیلکی ( 1 )

اگه بتانم ،

آفتاب و ماه شاخه ی چینم

زیمین َ جا پیوند زنم

مئوه داری بَبَه  همیشه بهار

مئوه ی درمان باوَرَه !

برگردان :

اگر بتوانم

شاخه ی آفتاب و ماه را می چینم

روی زمین پیوند می زنم

تا درخت میوه ای بشود همیشه بهار ،

میوه ی شفا دهنده بیاورد .

( پاماله – صفحه ی 8 )

    شاعر ، در سال 1387 خورشیدی در صفحه ی چهارّم کتاب تحت عنوان        « ُسخن سراینده » به زبان گیلکی با گویش رشتی با مخاطب به درددل پرداخته است . برگردان فارسی آن در صفحه ی پنجم کتاب ِ « پاماله » چنین است :

    « من عباس احمدی ، در سوّم خرداد ماه سال 1329 در روستای فخب حومه پیربازار – رشت از پدر و مادری کشاورز به دنیا آمدم . وقتی دبستان و دبیرستان می رفتم درس بخوانم و تحصیل بکنم ، سودای شعر و شاعری هم در سرداشتم . در ته دل من نیز عشق ( به ) ادبیات وجود داشت. از آن زمان تاکنون ، همین سودا و همین عشق در سرودن من هست .عشق سرودن شعر ، مرا به خانه ی فرهنگ گیلان هدایت کرد . آنجا رفتم و در بخش شعر گیلکی عضو شدم .

    چند سال است که جذب کارگاه شعر گیلکی ( خانه ی فرهنگ گیلان ) هستم .من در هر جلسه که در آنجا تشکیل می شود ، حاضر می شوم و آموزش می بینم . تا حالا نزد بزرگان فرهنگ و ادب ، خیلی چیزها آموختم .

    اشعار گیلکی من گهگاه در مجله ی خوب « گیله وا » چاپ می شود .عادت من خواندن کتاب و سرودن شعر است.امّا بیشتر کتاب می خوانم و کمتر شعر می گویم و می نویسم .

    این کتاب من « پاماله » حاصل چند سال شعر سرودن من است . فکر می کنم ارزش یکبار خواندن را داشته باشد . زنده به تشویق شما هستم .»

 

گیلکی ( 20 )

جَه اَمِه کوگا ، دَوارَستی

تی پیرهنَ سورخَ گولَ عطر ،

دی پیچسته کوچه نا

دَرجَکان و اوُیید

جَه کو گول باغ

بامویی؟

برگردان :

از محله ی ما گذشتی ....

عطر ُگل سرخ پیراهنت ،

پیچید در کوچه ها

پنجره ها باز شدند !

از کدامین باغ ِ  ُگل

آمدی؟

( پاماله – صفحه ی 27 )

    « علی اکبر مرادیان گروسی - بوسار» مدیر مسئول « نشر گیله مرد » ، در تیرماه سال 1387 خورشیدی در صفحه ی ششم کتاب « پاماله » تحت عنوان  « گفتار ناشر » در این خصوص چنین می نویسد :

    « با شاعری هم سفریم که از روستا آمده ، صفا و صمیمیت را با واژگانی که سرشار از هوای پاک به کولبار دارد و بوی بهار را در کوچه های شهر کبوترانه پرواز . آنگونه :

بهار دارد می بافد !

آن قالی قشنگ را که

به زمستان قول داده بود ،

به تابستان  رونما  بدهد .

پاییز بفهمد ،

مثل « هوو» خیلی حسودی می کند !

( پاماله – صفحه ی 42 )

    همیشه از روستا ، بوی بهار و نوبرانه را باید در آغوش گرفت هنر شاعر در بهره گیری از ترکیب و استعاره هائی است که خودش درگیر این اصول – نامیرائی تلاش – در گیلان است .

    با او در خانه ی فرهنگ گیلان آشنا شدم. مردی که مرز پنجاه سالگی را به آرامی پشت سر نهاده و آرام در میان شاعران جوان و پیر می نشست و می نشیند و بار عاطفی شاعران را بروی شانه های خود تلمبار می کند !

    به دنیای شعر و شاعر – در جمع – اگرچه دیر پا نهاده و غریبانه راه روستا و شهر را هر دو هفته یکبار می پیماید و روزهای دوشنبه  برای او ، و همه ی انسانهای فراز اندیش و بالنده ی جامعه ی ادبی – شعر گیلکی – گستره ای به وسعت همه ی آسمانها را دارد.

    من و تو ، در این کتاب با شعر تنها ، سروکار نداریم با کسی که قدرت کلام را با صداقت درونی ارزانی داشته روبروییم .

چطور باید

روی ُگل سرخ نوشت ،

بوسه را

تا اثرش باقی بماند!

( پاماله – صفحه ی 46 )

شب را، شب فرا گرفت .

جست و جو کن ،

همین جا خود را مخفی کرده است ؛

یک دنیا روشنی !

( پاماله – صفحه ی 48 )

    به کجا نگاه می کنی ؟ شاعر از تو می پرسد . روشنایی در کنار نفر قرار دارد.

گیلکی ( 43)

تی لبَ سر ، شا

هیزار تا ترانه نیویشتن

پاییزه ،

سینه ُسورخِکَ توکَ مَرَه .

برگردان :

روی لب تو ، می توان

هزار ترانه نوشت ،

در فصل پاییز ،

با منقار سینه ُسرخ !

( پاماله – صفحه ی 53 )

    باید با شاعر همراه بود ، واژه به واژه ، برگ به برگ کتاب را خواند ، تا به درون شاعر راه یافت . به هر نوشته ی گیلکی تعظیم می کنم و آن را در خزینه ی باستانی زبانم ارج می گذارم . به امید سپیدی های بی شب و شادی های بی درد و رنج . »

    « پاماله » مجموعه ی اشعار به زبان گیلکی ، گویش رشتی اوّلین کتاب منتشره از سوی شاعر گیلکی سرا « عباس احمدی » در 105 صفحه ی رقعی با شمارگان 1000 نسخه ، در سال 1387 خورشیدی از سوی « نشر گیله مرد» در رشت ، منتشر و به بازار کتاب روانه شد . این کتاب اکنون نایاب است . ُطرفه آن که شاعر ، دوّمین کتاب مجموعه ی اشعار خود را به زودی از سوی    « نشر گیله مرد – رشت » روانه ی بازار کتاب خواهد نمود .

    « عباس احمدی » صرف نظر از اینکه شاعری نازک طبع ، صلح دوست و دیگری خواه است . در عین حال به کشاورزی می پردازد و جناب ِ ایشان مدّت زمان ِ طولانیست که از مربیان برجسته « اسب سواری » می باشد.

قدیمی خیالَ مَرا

دَوارَ ستاندَرَم

اَ – دَرازَ جادّهَ ....

بَدا ، می ِ پاماله

تا ، تانِه

ُچوم بَرایِی بَکَشَه !

( پاماله – صفحه ی 105 )

    در انتهای کتاب « پاماله » ، مخاطب با پنج صفحه واژه نامه مواجه می شود که برای خوانندگان فارسی زبان ، راهنمای خوبی می باشد. اکنون پرسش این است : «عباس احمدی » چه زمانی اقدام به چاپ دوّم کتاب ِ « پاماله » می کند تا این اثر ادبی ، در دسترس دوستداران کالای ُپر ارزش شعر گیلکی  وبه ویژه توسعه و ترویج زبان مادری       ( ماری زبان ) خواهد نمود؟!

 

« سیاوش رضازاده  -  رشت »

سه شنبه بیستم مردادماه سال 1394 خورشیدی

 

/ 1 نظر / 56 بازدید
هانيه حسن زاده

سلام بر استادم جناب رضازاده براستي جناب احمدي از نيكان روزگارند. كسي كه كشاورزي مي كند و سواركاري ميداند و زبان مادري خويش را پاس ميدارد... كاش عكسي از ايشان مي گذاشتيد تا با چهره ايشان آشنا مي شدم